Seis días de camiño
Aínda sendo un deus, non podía dar credo ó que estaba a ouir …
Máis de tres mil anos de existencia, e endexanáis lle pediran un desexo coma aquel …
Co cansazo apoiado nun humilde caxato, torpemente tallado nunha vara de aveleira, e unha túnica que, en calquera momento podía deixar tóda-las súas miserias máis ó descuberto se cabe, aquel home, volveu exhalar un fío de voz para deixar outra vez constancia do seu desexo.
-Sei que lle parecerá unha nimiedade, dixo, cos ollos moi abertos nun van intento de parecer máis sinceiro do que estaba sendo- pero xúrolle, que non intento rirme de vostede, o que lle estou a pedir, é o que en realidade desexo, e nas súas mans está concedermo.
-¿Acaso pensas que son estúpido? Díxolle aquel deus nun ton anoxado.
¿Estasme dicindo que camiñaches durante seis días para pedirme iso …? ¿É que non te das conta da túa pobreza …? ¿Por qué non fas coma tódo-los demáis e me pides algo para sair da túa miseria …?
Aquel ancián nin tan sequera tivo valor para contestar de viva voz, así que se limitou a arrandea-la cabeza da dereita á esquerda un par de veces.
Aquel deus, que nese intre tiña na face unha expresión pouco amigable, cambiou de actitude e achegándose lentamente a él, deulle unha aperta durante cinco longuísimos segundos e díxolle á orella:
-Mentiría se non che dixese que morría de curiosidade por saber por qué me pides iso, mentiría se non che dixese que morrería de angustia ó saber que podo facer algo por ti, e non o fago; así que volve á túa casa … e desfruta do teu desexo …
O ancián mirouno ós ollos, e logo de darlle as grazas, coa ollada máis ca con verbas, recolleu no talle a súa desfiañada túnica e co caxato de aveleira na súa man dereita, marchou por onde viñera, consciente de que nalgún intre a súa súprica sería escoitada.
Máis de seis días despóis, co cansazo apretándolle os ósos, o ancián entrou naquel furado escarbado na rocha ó que teimaba en chamar fogar.
Acendeu un candil, sentou no chan, coas pernas cruzadas e ó vira-la cabeza, un brillo na penumbra chamoulle a atención, era o seu desexo … unha cunca de té.
O suficientemente quente para agardar o momento idóneo para poder bebelo, o suficientemente doce para facer esquecer os máis de seis días de penoso camiño e … servido en bandexa de prata … como se serven as oportunidades.
Rematou.
Aínda sendo un deus, non podía dar credo ó que estaba a ouir …
Máis de tres mil anos de existencia, e endexanáis lle pediran un desexo coma aquel …
Co cansazo apoiado nun humilde caxato, torpemente tallado nunha vara de aveleira, e unha túnica que, en calquera momento podía deixar tóda-las súas miserias máis ó descuberto se cabe, aquel home, volveu exhalar un fío de voz para deixar outra vez constancia do seu desexo.
-Sei que lle parecerá unha nimiedade, dixo, cos ollos moi abertos nun van intento de parecer máis sinceiro do que estaba sendo- pero xúrolle, que non intento rirme de vostede, o que lle estou a pedir, é o que en realidade desexo, e nas súas mans está concedermo.
-¿Acaso pensas que son estúpido? Díxolle aquel deus nun ton anoxado.
¿Estasme dicindo que camiñaches durante seis días para pedirme iso …? ¿É que non te das conta da túa pobreza …? ¿Por qué non fas coma tódo-los demáis e me pides algo para sair da túa miseria …?
Aquel ancián nin tan sequera tivo valor para contestar de viva voz, así que se limitou a arrandea-la cabeza da dereita á esquerda un par de veces.
Aquel deus, que nese intre tiña na face unha expresión pouco amigable, cambiou de actitude e achegándose lentamente a él, deulle unha aperta durante cinco longuísimos segundos e díxolle á orella:
-Mentiría se non che dixese que morría de curiosidade por saber por qué me pides iso, mentiría se non che dixese que morrería de angustia ó saber que podo facer algo por ti, e non o fago; así que volve á túa casa … e desfruta do teu desexo …
O ancián mirouno ós ollos, e logo de darlle as grazas, coa ollada máis ca con verbas, recolleu no talle a súa desfiañada túnica e co caxato de aveleira na súa man dereita, marchou por onde viñera, consciente de que nalgún intre a súa súprica sería escoitada.
Máis de seis días despóis, co cansazo apretándolle os ósos, o ancián entrou naquel furado escarbado na rocha ó que teimaba en chamar fogar.
Acendeu un candil, sentou no chan, coas pernas cruzadas e ó vira-la cabeza, un brillo na penumbra chamoulle a atención, era o seu desexo … unha cunca de té.
O suficientemente quente para agardar o momento idóneo para poder bebelo, o suficientemente doce para facer esquecer os máis de seis días de penoso camiño e … servido en bandexa de prata … como se serven as oportunidades.
Rematou.
gracias Peque pola traducciòn
Nenhum comentário:
Postar um comentário