Quedan no aire as cantigas que de neno me deixabas caer nos ouidos, mentras eu, sentadiño nun mandil ollaba cos ollos moi abertos as formas que facian as tuas palabras no aire. Pasaches de ser unha muller na terra, para ser parte de terra... a mesma terra onde eu, sentadiño nun mandil,
aprendìn por primeira vez o significado da palabra humildade
sempre na miña memoria..... a minha vellinha
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Um comentário:
hoxe volvin ler esto... porque hoxe a min xa non me queda ningunha velliña, de xeito creo que necesitaba velo outra vez... en fin... "sencillamente precioso, delicadamente bello"
P.D.Se cadra non les este comentario porque vexo que non tes o blog moi ao dia..
Postar um comentário